Από τον Κώστα Καγκελίδη

Η Φαντασία είναι μία ταινία τοποθετημένη χρονικά στη δεκαετία του ΄90. Σε αυτή εξιστορείται η σχέση μιας νεαρής τραγουδίστριας (Ρένα Μόρφη) με ένα μουσικοσυνθέτη (Στέλιος Μάινας) και ένα τραγουδιστή (Γιάννης Στάνκογλου). Παράλληλα, παρουσιάζεται το παρελθόν και η εξέλιξη της πρωταγωνίστριας στο χώρο του τραγουδιού, με αναφορές στον κόσμο του θεάματος, του χθες και του σήμερα.

Το film δυστυχώς κοιτάζει τη δεκαετία στην οποία αναπτύσσεται με κακό μάτι και δε βρίσκει κάτι καλό σε εκείνη την εποχή. Ο φακός εστιάζει σε γεγονότα όπως οι διαμαρτυρίες για τον περιορισμό του ωραρίου των νυχτερινών μαγαζιών, την περίοδο που ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης ο Παπαθεμελής, και βλέπει τους πελάτες των μπουζουξίδικων της επαρχίας, τα ονόματα παλιών φημισμένων νυχτερινών κέντρων, τα video clips και τις παρουσιάσεις δίσκων που γινόντουσαν τότε με εξωτικό τρόπο. Παρόλα αυτά, αντίστοιχα video clips και κέντρα διασκέδασης μπορεί να δει κάποιος και σήμερα.

Εξάλλου, με επικριτικό βλέμμα βλέπουν τα ‘90s και οι συντελεστές του έργου, μέσω των συνεντεύξεών τους στον τύπο, κάτι το οποίο έκαναν και στην αρχή της οικονομικής κρίσης τραγουδιστές όπως ο Αντώνης Ρέμος και η Καίτη Γαρμπή.

Επιπλέον, η ταινία έχει το άγχος να θέλει να συμπεριλάβει στην ύλη της πολλά από αυτά που έχουν απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης για τον καλλιτεχνικό κόσμο στην Ελλάδα. Ειδικότερα, γίνονται αναφορές σε περιστατικά γκρεμίσματος ιστορικών χώρων διασκέδασης, σε δικαστικές διαμάχες για πνευματικά δικαιώματα δημιουργών, σε πληρωμένα συμβόλαια για ξυλοδαρμούς και σε ερωτικές αντιζηλίες μεταξύ καλλιτεχνών. Ωστόσο, όλα αυτά δε θίγονται επί της ουσίας και επειδή είναι αρκετά δεν υπάρχει χρόνος για την αναγκαία μετάβαση από το ένα στο άλλο.

Ειδικότερα, γίνονται αναφορές σε περιστατικά γκρεμίσματος ιστορικών χώρων διασκέδασης, σε δικαστικές διαμάχες για πνευματικά δικαιώματα δημιουργών, σε πληρωμένα συμβόλαια για ξυλοδαρμούς και σε ερωτικές αντιζηλίες μεταξύ καλλιτεχνών. Ωστόσο, όλα αυτά δε θίγονται επί της ουσίας και επειδή είναι αρκετά δεν υπάρχει χρόνος για την αναγκαία μετάβαση από το ένα στο άλλο.

Αν μάλιστα, μαζί με τα παραπάνω, ληφθεί υπόψη ότι το είδος του film είναι μελόδραμα, με πλοκή που θυμίζει έργο της δεκαετίας του ΄60 και όχι του ΄90, καθώς ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται οι πρωταγωνιστές του μοιάζει με σενάριο του μεταπολεμικού ελληνικού κινηματογράφου, τότε γίνεται αντιληπτό πως η ταινία καλεί τους θεατές να δουν την περίοδο στην οποία εκτυλίσσεται ως μακρινή κακή ανάμνηση, ακολουθώντας τον τρόπο με τον οποίο θέλει να βλέπει εκείνα τα χρόνια η σημερινή κυρίαρχη θεώρηση.

Εκτός αυτών, ο σκηνοθέτης βάζει το Στέλιο Μάινα να περάσει κάποια στιγμή έξω από φούρνο Βενέτη, χωρίς να υπάρχει λόγος, και δείχνει την επωνυμία του μαγαζιού Akanthus, στο οποίο έκανε γυρίσματα. Έτσι όμως κάνει το film του μέσο προβολής των χορηγών και συνεργατών του.

Στο κομμάτι των ερμηνειών η Ρένα Μόρφη ήταν μία ευγενική φιγούρα που δεν τσαλάκωσε όμως καθόλου την εικόνα της, παρά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η ηρωίδα που υποδυόταν, ενώ o Στέλιος Μάινας ήταν πολύ καλός ως αξιοπρεπής μουσικός παλιάς σχολής. Επίσης, ο Γιάννης Στάνκογλου ταιριάζει περισσότερο σε δραματικούς ρόλους από ότι σε αυτόν του λαϊκοπόπ τραγουδιστή. Εντούτοις, ήταν εκπληκτικός στο κομμάτι Όλα Δικά μας, με τη Ρένα Μόρφη, θυμίζοντας Πουλόπουλο, Βοσκόπουλο, Πάριο ή Πλούταρχο. Τέλος, πολύ καλή ήταν η ολιγόλεπτη παρουσία των δημοσιογράφων Γιάννη Ζουμπουλάκη και Αντώνη Καρπετόπουλο, της εκπομπής Σινεμά στη ΣΕΝΤΡΑ, του One Channel, αφού ο πρώτος έπαιξε με απλότητα τον πονεμένο επισκέπτη ρεμπετάδικου και ο δεύτερος, με το γνωστό του χιούμορ, τον δικηγόρο.

fantasia

Τη μουσική του έργου επιμελήθηκε ο Μίνως Μάτσας, τα τραγούδια του Ο Γυρισμός και Όλα Δικά Μας θυμίζουν τραγούδια περασμένων δεκαετιών και αν είχαν μεγαλύτερη προβολή θα μπορούσαν να γίνουν επιτυχίες και σήμερα. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τους τίτλους τέλους της ταινίας, η Λιζέτα Καλημέρη δάνεισε τη φωνή της στη Βίκυ Παπαδοπούλου, που έκανε την τραγουδίστρια μητέρα της Ρένας Μόρφη, ενώ το site του film στο facebook εμπλουτίστηκε έξυπνα με videos από την ελληνική τηλεόραση των ‘90s.

Τέλος, υπεύθυνη για την παραγωγή του έργου είναι η PAN ENTERTAINMENT, για τη συμπαραγωγή του η FEELGOOD ENTERTAINMENT, η ΕΡΤ Α.Ε., η ΝΕΣΣΟΣ Α.Ε. και η ARCTOS Α.Ε. και για την υποστήριξή του το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ Α.Ε.) ενώ χορηγός του ήταν και η εταιρεία Dimello, που δραστηριοποιείται στον τομέα των προϊόντων καφέ και έχει κάνει χορηγίες και σε άλλες ταινίες.